Uitgeverij Ventiel verhaal
gedoofde lampionnen
En daar gingen we dan in lampionnenoptocht naar het nieuwe, in te wijden huis. Op “Het land van Maas en Waal” hebben ze een eigen tekst geschreven. Ze zijn allen lid van een groepje ouderen, die met elkaar twee keer per jaar naar een grote kunsttentoonstelling gaan. Een van hun leden is verhuisd. De anderen leek het leuk om hem te verrassen. Het donkert in de straat, maar we hebben behoorlijk wat bekijks. We hadden nog even tevoren bij een van hen thuis gerepeteerd. Ze vonden het spannend, hadden veel lol en dachten iets leuks bedacht te hebben. Ze genoten van de aandacht van voorbijgangers. Na zo'n tien minuten komen we op de plek van bestemming en bellen we aan bij een huis dat duidelijk nog niet helemaal klaar is.
De ogen van de man die opendoet laten niets aan duidelijkheid te wensen over, ze vervloeken de mensen, die onverwachts voor zijn deur staan: 'Nou, jullie komen wel gelegen,' zucht hij ingehouden. Dan is het even stil en vloeit ook het laatste beetje enthousiasme uit het groepje weg. 'Misschien kunnen jullie beter een andere keer terugkomen,' begint de man geïrriteerd en een beetje stamelend. De vrouw des huizes komt de trap af en zegt voor mij duidelijk hoorbaar: 'Jan, dat kun je niet maken!' Ze richt zich tot het groepje: 'Goh, ik hoorde muziek, wat leuk, kom even binnen.' De ogen van Jan schieten vuur. Iedereen blijft een tijdje woordeloos staan. 'Ja, kom maar even binnen hoor,' zegt de vrouw. De man begint moeizaam en morrend de trap op te lopen, wij volgen aarzelend. Als we de nog niet goed ingerichte kamer zonder vloerbedekking binnenkomen, valt er een stilte die een eeuwigheid lijkt te duren. 'Zal ik maar wat spelen,' zeg ik plompverloren, voordat ik er erg in heb, 'ik ben er tenslotte voor ingehuurd.' 'Ja speel maar wat,' zegt de man zuchtend en geïrriteerd...
Het ijs wil maar niet meer breken, en eerder dan we van plan waren staan we weer op straat met gedoofde lampionnen.
 |
